Anahtarsız Kilitler

Bu yazım aslında bugün yaptığım dikkatsizliğin sonucu. Evden çıkarken anahtarlarımı unutmuşum beni düşünmeye iten bu durum aslında ne kadar basit bir olay. Her gün herhangi birimizin başına gelebilecek küçük bir dalgınlık veya dikkatsizliğin sonucu.

Eve geldiğimde kapıda kaldığımı anladım. Neyse ki teknoloji harikası cep telefonları var öyle değil mi? Annemi, abimi aradım çözüm yok her ikisinin de kendine göre işleri var. Bir alt sokakta oturan teyzeme gittim. Kapı duvar… Ufaklık maçta, teyzemle eniştem işte telefonlar yine çaresiz.

Böylece oturup düşünmeye zaman buldum. Aslında bu durum hayatta karşılaştığımız bütün zorlukların küçültülmüş hali sanki. Hani biri ölür de küçük çocuklara ölümü anlayamaz diye merhumun uzaklara gittiği söylenir ya işte öyle.

Hepimizin günlük hayatta yaşadığı çözümsüz anlardan, cevapsız sorulardan hiç bir farkı yoktu. Sadece çok daha basit, çok daha anlaşılır, hazmedilmesi daha kolay bir sorundu. Hala yazıyı yazdıkça aklıma bugünkü gibi çözümsüz olan ama bana göre daha büyük sorunlar geliyor. Eski kız arkadaşımın terki mesela ne kadar üzülmüştüm sanki onun yanı benim evimdi ve ben dışarıda kalmıştım. Artık bir anahtarım yoktu kendisini aradığımda ise telefon suskundu. Sadece o bildik gitar akort ederken kulladığım la notası uzun ve yalnız.

Algoritma II dersinin projeleri ya da mantıksal hatası olmayan algoritma (evim) kağıdın üzerinde duruyordu ama onu programa dökmeye çalıştıkça hatalar çıkıyordu. Bir de üstüne zamansızlık eklenince dışarıda kalmaktan öte bir de doluya tutulmuş gibi oluyordum. Yardım için çaldığım kapılar yine bir duvardan daha sessizdi.

Evet. Bir anahtarın unutulmasından nerelere gidilebiliyor. Aslında tarih değil hayat tekerrürden ibaret. Her hayat birbirinin tekrarı aradaki tek fark olayların boyutu kimi anahtarını unutuyor naçar kalıyor, kiminin sevgilisi terk ediyor, kimi çok sevdiği bir yakınının arkasından ağlıyor. Ancak hiç bir şey ve hiç kimse çözüm olmuyor. Evet, herkes hayatında mutlaka anahtarlarını unutup açılmayan kilitlerle boğuşuyor.

Kilitlerinizin hep açılması dileğiyle.

Biterken: Yüksek Sadakat – Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: