Efsane

Hiç bir şey yoktu önce

Güneşli bir gün
Kalın karanlık bir gece
Ve hikaye başladı böylece
Öyle bir gece ki
Ay gibi çehresi
Yıldızlardan elbisesi
Ve o gecedir ki
Günün tek sevgilisi
İki kere kucaklardı
Gün güzel geceyi
Doğarken birincisi
Diğeriyse ölümündeydi
Karanlık gecede
Beyaz bir ışık parlardı
Gün gelirken
Ardından ufuk kanla sulanırdı
Ve gün yüzünü gösterirdi
Doğumu güzeldi
Ancak ölüm vakti
O kadar hüzünlü ve güzeldi ki
Bütün aşıklar izlerdi yeryüzündeki
Gün ağır ağır giderken
Kalın karanlığıyla gece gelirdi
Sanki elleri birbirine değerdi
Ama tutamazdı gün geceyi
Doğanın kanunu böyleydi
İki ayrı vakitti onların ki
Gün yetinmeyi bilirdi
Ama bazen 
O kadar büyürdü ki özlemi
Gün ortasında 
Çağırırdı geceyi
Ve gelirdi gece
Bu büyük buluşmayı
Herkes izlerdi
Gecenin günü vakitsiz örtmesini
Ve çekip gitmesini
Özlem bitince
Sonsuza kadar sürecek
Gün ve gecenin hikayesi
Yeter ki
Görmeyi bilsin birileri
İzlesin günün geceyi
Kollarına alışını
Ve sonra çaresiz ayrılışını
Bu hikayeden bizim için ayrılık vakti
Ama sonsuza uzanacak onların sevgisi
1 MART 2007

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: