Canbu.info

Evet onlar toplumdan farklılar. Giyimleri, konuşmaları, davranışları, mimikleriyle bunu bize sürekli anlatmaya çalışan bir topluluk bu toplumdan farklılar topluluğu. Ne anlatsak ne desek boş onlar hakkında.

Kiminin saçı üç numara, kiminin pembe,yeşil ya da mor. Gelgelelim bu toplumdan farklılar ekibindeki her insan birbirinin aynısı. Neleri farklı birbirinden anlaşılamıyor.

Geçtiğimiz günlerde otobüste böyle bir grupla karşılaştım dört beş erkek çocuğu ki liseye yeni başlamış olmalılar. Zil zurna sarhoş otobüsteler. İkisinin saçı üç numaraya vurdulurmuş, diğerleri uzun ve kirpi gibi hafif de boyalı. Birinin dudağında benim kulağıma küpe diye takmaya korkacağım boyda bir piercing sallanıyor.

Kollarda cips paketlerinden çıkan dövmeler göze çarpıyor. Henüz kalıcısını yaptırmaya cesaretleri yok. Belki de o alkollü kafayla gidin yaptırın desek koşa koşa gidecekler. Ama asıl sorun şurda bunlar kimden farklı olmaya çalışıyor.
Alsancakta sahile indiğiniz anda çevrenizdeki her yüz kişinden doksanı bunlar gibi zaten. Bu durum da asıl sorun şuraya dayanıyor. Birbirine özenen bu garip insanlar mı farklı, yoksa bizim gibi farklı olmak umurunda bile olmayan kendini içinde rahat ettiği şeyleri giyip sokağa adım atan insanlar mı artık farklı olmaya başladı?

Gün geçtikçe bu tip insanlar yüzünden biz toplumda farklı yerlere geliyoruz sanki. Birbirine özenip piercing, dövme, saç boyama yaptıranlar ve kendine yakıştığı, içinde rahat ettiğini düşündüğü giyim kuşamla dışarıda boy gösterenler.

Evet bu yazıda sözü geçenlere inanmayanlar güzel bir akşamüstü Alsancak veya Karşıyakada sahilde çimlere oturanları bir incelesinler. Eğer altında kotu veya şortu üzerinde bunlarla uyumlu düzgün bir penyesi olan biriyle karşılaşırlarsa işte o farklılar topluluğundan farklı olan ama toplumdan farklı olmak için uğraşmayandır diye gururlar göstersinler.

Son zamanlarda patlama seviyesine kadar geldi hayatın beni sıkıştırması. Bir anda o kadar yoğunlaştı ki ne olduğumu, kim olduğumu unuttum. Yapmayı planladığım işleri zorunlu olanlar yüzünden erteler oldum. O kadar sıkıldım ki bu yoğunluktan patlamaya hazır bomba oldum.

Hadi havacılığı seviyorum ehavk’ a bilerek ve isteyerek kaydoldum. Her haftasonu haftaiçlerinden daha erken kalkmaktan, bütün günümü güneşin altında koşarak geçirmekten, yeri geldiğinde övgü yeri geldiğinde yergi duymaktan usanmadım ama. Bunları yaparken yanında dersler yetiştirmekten, ödevlere kafa patlatmaktan, sosyal hayatı ayakta tutmaya çaışmaktan, görev uçuşlarına katılmaya çalışmaktan yoruldum.

Sonuç olarak ne oldu? Bir anda bütün sistem çöktü bu haftasonu ilk uçuşumuz var ancak eğer yarın ve cuma günkü yer eğitimlerinde kendime çeki düzen veremezsem haftasonu herkes uçarken ben aşağıda yer çalışması yapıyor olacağım.

Aynı anda 3 programlama ödevi aldık ve bunlardan ikisini yalapşap, yarım yamalak tamamlayıp az önce gönderdim çünkü sabaha yetişmesi gereken ödevlerdi ve haftasonumu ehavk aldığından ve biraz da dersleri saldığımdan yapamadan kaldım.

3 haftadır görev uçuşlarına katılamadım çünkü yetişmei gerekn ödevlerim, sabah erken kalkılıp yetişilmesi gereken yer eğitimlerim vardı ve ben erken yatmak zorundaydım.

Şimdi sırada vize haftam var ilk vizemiz olan Tarih geçti gitti. İdare de ederdi her zamanki gibi 70 alırım. Ama ya diğer vizeler lisede olduğu gibi baharda salınan dersler o zamanlar olduğu gibi ilk dönem notlarıyla toparlanamaycak çünkü ilk dönem ve ikinci dönem ayrı ayrı dersler işlenmekte. Bahar dönemini kim toplayacak? ehavk kampında çalışılan Fizik-II vizemi kurtarmaya yetecek mi?

Ve son olarak ben bu tempoya ayak uydurabilecek miyim yoksa bu ziplenmiş dönemde bozuk arşiv sonu mu olacağım? O kadar yorgun ve yoğunum ki arkadaşlarım beni göremedikleri için isyandalar. Ben de onları özlüyorum ama bir süre dah aelimden gelen bir şey yok vizelerden sonra tekrar onlara ve kendi işlerime dönmeyi ümit ediyorum. Daha tasarlanması gereken iki site, okunması gereken bir kitap, uçulması gerekn bir tatbikat var.

Vücudum 2-3 hafta daha dayandığı takdirde dinlenme isteğine kavuşacak ancak sorun dayanabilecek mi? Bu belirsizlik beni bitirecek mi yoksa? Bunları zaman gösterecek…

Şimdilik iyi geceler artık bu yorgun vücudu bir nebze dinlendirme zamanı…

Biterken : Teoman – Dursun Dünya

Yıllarca okullarda öğretilmeye çalışıldı hayattaki olasılıklar. “Bir zarın 6 gelme olasılığı kaçtır?” dediklerinde 1/6 demeyi öğrettiler. Çünkü 6 yüzü vardı zarın ve sadece biri yukarı gelebilirdi. Yanlış öğrettiler. Onlar da yanlış biliyordu çünkü bir zarın 6 gelme olasılığı 1/2’ydi her zaman ya gelirdi ya gelmezdi. İki zar olduğun bu durum düşeş ihtimali 1/6 * 1/6 = 1/36 dediler. Yanıldılar yine ya düşeş gelirdi yada gelmezdi. Hayatta her şey iki ihtimalliydi var yada yok, negatif yada pozitif, ölü yada diri…

Bilmezlerdi o ünlü sözü “Bir şeyin ters gitme olasılığı varsa ters gider.” diyen. Bir zarın 6 gelmeme olasılığı varsa gelmezdi mutlaka. Geldiğindeyse o 6 gele olur çıkmazdı kırık yerinden. Ya yaşardı insan yada ölürdü. Ama hangisi işine gelmiyorsa o olurdu her zaman. Ölmek istediği zaman inadına yaşam bulurdu onu ve tam mutluluğu yaşamı bulduğu anda ölüm yapışırdı yakasına…

Olasılık hesabını yanlış yaptık yıllarca, ta ortaokuldan beri. İki ihtimalliydi hayat ve yararsız olan ihtimal geçerliydi her zaman. Oysa biz zarın yüzlerini saydık yıllarca “20 yüzlü bir FRP zarında 1 gelme ihitmali nedir?” dediler. 1/20 dedik bilemedik 1/2 olduğunu onun. Ve eğer kurtaracaksa hayatını karakterin gelmeyeceğini 1 in asla.

Eğer varsa terk edilme ihitmali kesin terk edilirdi insan. Aksine inanmaya çalışsa da zorlasa da kendini. Bir yararı olmazdı bu olasılık hesabında insan faktörünün. Bu fonksiyonun bir parametresi değildi şans…

Eğer yaşamayı seçtiysen hayatta artardı ölme olasılığın, ve eğer küsmüşsen hayata yine de bir şeyler bırakmazdı yakanı. Zımbalardı seni yaşam denen evraklar yığınına. Olasılık hesapları böyle işlerdi evrenin.

Okulda öğretilenler yalandı her zaman hani derler ya “Hayatta başarılı olmak için 40 yıl gerekir 20 si okulda bir şeyler öğrenmek 20 si de öğrendiklerini unutmak için. ” diye. Haklılardı. Her şey yalandı öğretilen; hayatın evrenin gerçekleri, değişkenleri, etkenleri bambaşkaydı. Yıllarca yanlışı öğrendik. Şimdi yine yıllarca o yanlışları sileceğiz. Hayatta başarılı olmak, hayatı sevebilmek için. Ve ardından tam hayatı yakaladık derken ölüm bizi yakalayacak. Çünkü olasılık hesapları böyle evrenin her şey iki ihtimalli artı yada eksi, var yada yok. Ve sadece zararlı ihtimaller gerçekleşir. Ne kadar ararsak arayalım yaşamda mutluluğun sırrını “Aradığımız şey her zaman son baktığımız yerde olacaktır.”

Biterken: Haluk Levent – Beni Biraz Anlasana